گزارشی از خرید و فروش کلیه در تهران/فقط 50 میلیون!

منبع : سلامت نیوز کد خبر: 1235996
سلامت نیوز: دیوارهای کوچه پر است از شماره هایی که گروه خونی شان را نوشته اند و شماره تماس گذاشته اند تا اگر کسی کلیه خواست با آنها تماس بگیرد. درحال خواندن شماره ها هستم که صدایی از پشت سرم می شنوم که با لحن خصمانه ای می گوید: اگه کلیه می خوای بای


سلامت نیوز: دیوارهای کوچه پر است از شماره هایی که گروه خونی شان را نوشته اند و شماره تماس گذاشته اند تا اگر کسی کلیه خواست با آنها تماس بگیرد. درحال خواندن شماره ها هستم که صدایی از پشت سرم می شنوم که با لحن خصمانه ای می گوید: «اگه کلیه می خوای باید با من صحبت کنی؟ هیچ کس بدون اجازه من نمی تونه به اون شماره ها زنگ بزنه؛ اینجا محدوده منه و من تصمیم می گیرم که کی باید کلیه بفروشه و چقد بفروشه.»

به گزارش سلامت نیوز، روزنامه فرهیختگان در ادامه نوشت: کمی از حرف هایش جا خورده ام اما باز هم خودم را جمع و جور کردم و گفتم: «اگر باید از شما اجازه بگیریم، نباید می گذاشتید که این همه شماره را روی این دیوار بنویسند.»

پشتم را به مرد کلاه به سر کردم و دوباره مشغول خواندن شماره ها شدم، هرکدام مطمئنا داستانی را در دل خود دارند که کارشان به اینجا رسیده است که کلیه بفروشند تا شاید خرج زندگی شان تامین شود.

سایه مرد را روی دیوار احساس می کنم که نزدیک می شود. «خانم مگه با شما نیستم. اینجا در حیطه اختیارات منه. نمی شه همین جوری بیای یه شماره از روی دیوار برداری و بری.»

این بار با خشم به سمت مرد برمی گردم و می گویم: «شما این کوچه را خریدی؟ اگر خریدی سندش را نشان بده. من برای مادرم دنبال کلیه هستم. هیچ چیزی هم نمی تواند من را از تصمیمم منصرف کند. اینجا را معرفی کردند و گفتند قیمت خوب برای خرید کلیه را می توانم از همین جا پیدا کنم.»

کمی به عقب می رود و می گوید: «خب چرا دعوا داری خواهر من. بیا با هم صحبت کنیم. من راهنمایی ات می کنم که چه کاری انجام بدهی.»

دقیقا مثل همان چیزی که از دوستانم شنیده بود، اتفاق افتاد. همان مردی که همیشه در این کوچه می چرخد و برای هر کلیه پورسانتی را می گیرد و چند نفر را هم دارد که کمکش می کنند.

کوچه والی نژاد بالاتر از میدان ونک برای همه کسانی که بیمارند و مشکل کلیوی دارند، نامی آشناست که آنها را به بیمارستان معروف تخصصی کلیه می رساند. یاد روزهایی می افتم که مادربزرگ در این بیمارستان بستری بود و همه درحال دعا که نکند کلیه هایش مشکل جدی داشته باشد که کار به پیوند کلیه برسد.

مرد به سمت پله جلوی بیمارستان می رود و همان جا می نشیند. او می گوید: «اول از همه بگو مادرت چند ساله است؟» می گویم: «50 ساله.»

او سری تکان می دهد و می گوید: «خب. خوبه. ببین هزینه برای فروختن کلیه تقریبا حدود 50 میلیون است. البته به غیر از پورسانت من که هم از شما می گیرم و هم از خریدار.»

می گویم: «50 میلیون! اینکه خیلی زیاد است. تازه هزینه پورسانت شما هم هست. از کجا این همه پول بیاورم.»

می گوید: «تازه مبلغ کمی را به شما گفتم. اگر بیمار شما جوان تر یا پیرتر باشد، این مبلغ متفاوت می شود. ولی در کل هزینه همین است.»

بلند می شوم دوباره به سمت دیوار می روم. یکی از شماره هایی که با خطی خوش هم نوشته شده را برمی دارم. مرد دوباره به سمتم می آید و می گوید: «خانم بیا باز هم با هم صحبت کنیم. اصلا پورسانت پنج میلیونی خودم را کم می کنم. شما مشتری باش بذار به یک توافقی برسیم.»

درحال گرفتن شماره ای که از دیوار برداشته ام به مرد می گویم: «آقا من هنوز همین جا هستم. شما دو دقیقه به من وقت بده تا با خانواده ام مشورت کنم. به شما خبر می دهم.»

دوباره به سمت پله جلوی بیمارستان می روم و خودکار و برگه ای را از کیفم درمی آورم تا صحبت های کسی که شماره اش را روی دیوار نوشته، بنویسم. آنقدر بوق می خورد تا قطع می شود. دوباره شماره را می گیرم.

صدای پسر جوانی از پشت خط می آید که با صدایی آرام می گوید: «من حدود 10 دقیقه دیگر با شما تماس می گیرم الان سر کلاس هستم.»

تماس قطع می شود و من خیره به گوشی می مانم که یعنی خودش می خواهد کلیه اش را بفروشد! صدای مرد واسطه گر کلیه می آید که در حال صحبت با مرد و زن میانسالی است. به سمت آنها می روم که مرد حرف هایش را قطع می کند و می گوید: «چی شد خواهر من؟ بالاخره خانواده راضی شدند؟»

سری تکان می دهم و می گویم: «هنوز نه.»

زن در حال گریه کردن است و به مرد می گوید: «خب. یه کاری انجام بده. اگر همین کلیه هم نرسد، بچه از دست می رود.»
مرد که انگار دیگر گریه های زن برایش عادی شده رو به مرد واسطه گر می گوید: «آقا نوه ما در لیست پیوند کلیه هست اما مشخص نیست که چه زمانی کلیه به او برسد. می خواهم مطمئن باشم که اگر من این پول را بدهم واقعا کلیه مناسب برای او پیدا می شود.»

مرد واسطه گر دستش را می کشد و او را با خود به سمت دیگر کوچه می برد و تنها همین را می شنوم که می گوید: «خیالت راحت باشه. اول آزمایش های لازم را انجام می دیم اگر همه چیز خوب بود شما پول را بده.»

زن آنها را نگاه می کند و اشک هایش را پاک می کند و به سمت ورودی بیمارستان می رود و روی پله می نشیند. به سمتش می روم و دستش را می گیرم. نگاهم می کنم و می گوید: «همین یک نوه برایم باقی مانده. دخترم و دامادم را در تصادف از دست دادیم. این بچه هم کلیه هایش مشکل پیدا کرده. نه من و نه پدربزرگش نمی توانیم کلیه هایمان را به او بدهیم. خیلی دنبال کلیه گشتیم تا اینکه بالاخره این آقا را به ما معرفی کردند.»

می گویم: «چقدر می گیرد تا برای تان کلیه پیدا کند؟»

زن که نگاهش همچنان به همسرش و مرد واسطه گر است، می گوید: «فکر می کنم 50 تا 60 میلیون. البته پولش برای ما مهم نیست. مهم این است که این بچه یک روز را دیگر بدون دستگاه دیالیز و درد باشد.»

می خواهم جواب زن را بدهم که صدای گوشی ام بلند می شود و شماره همان پسر جوانی است که می خواهد کلیه اش را بفروشد. از زن عذرخواهی می کنم و گوشی را جواب می دهم.

پسر جوان می گوید: «ببخشید من سر کلاس بودم و نمی توانستم صحبت کنم. در خدمت هستم.»

خودم را معرفی می کنم و می گویم: «شماره شما را از روی دیوار روبه روی بیمارستان برداشتم.»

آهانی با صدای گرفته می گوید و ساکت می شود.

فکر می کنم شاید پشیمان شده و دیگر نمی خواهد کلیه بفروشد. برای همین می گویم: «اگر دیگر قصد فروش کلیه ندارید، من به سراغ افراد دیگری می روم؟»

دوباره با همان صدای گرفته می گوید: «نه. اتفاقا می خواهم بفروشم. فقط یادآوری کاری که می خواهم انجام بدهم، ناراحتم می کند.»

می گویم: «خب. اجباری که در کار نیست. این کار را نکنید.»

می دانم که اجبار هست اما این را می گویم تا وادار شود به حرف زدن.

او می گوید: «قصه زندگی ما همیشه بر همین اجبار بوده خانم. من مجبورم که چنین تصمیمی بگیرم وگرنه همیشه دلم می خواست تا این کار را به صورت اهدای کلیه انجام بدهم. اما زندگی من را به این سمت سوق داده و تنها راهم برای ادامه زندگی همین کار است.»

وقتی این صحبت هایش را می شنوم، دلم نمی آید که نگویم قصدم از این مکالمه چیست. برای همین می گویم من خبرنگارم برای یک گزارش میدانی این سوژه را دنبال می کنم. نمی خواهم کلیه بخرم.

سکوت می کند. فکر کردم که شاید گوشی را قطع کرده است. برای همین الویی می گویم که صدای گرفته اش می آید و می گوید: « الان 30 ساله هستم. دانشجوی فوق کامپیوتر. 10 ساله بودم که پدرم را از دست دادم، آن هم به خاطر اینکه پول نداشتیم تا برایش کلیه بخریم. مادرم با بدبختی کار می کرد. خودم هم تا آنجایی که توان داشتم با کارگری کمک خرج خانواده شدم. خواهرم را بزرگ کردم. خودم درس خواندم. تا آمدیم طعم خوشبختی را بچشیم مادرم مریض شد. سرطان دارد و خرج داروهایش سنگین است. واقعا از پس این مخارج برنمی آیم. یکی از آشنایان پیشنهاد فروش کلیه را داد. با این کار اقلا می توانم تا مدتی خرج بیمارستان و بیماری مادرم را بدهم.»

دوباره سکوت می کند. می پرسم: «کلیه را چقدر می فروشی؟»

می گوید: «قیمت ها متفاوت است از 50 تا 70 میلیون. هرچقدر که نیازشان بیشتر باشد. قیمت کلیه بالاتر می رود اما نکته خیلی مهم این واسطه ها هستند. حتما تا الان اون آقایی که کلاه سرشه و اونجا همش راه میره رو دیدید. اون یکی از همین واسطه هاست که کلی پول از راه خرید و فروش کلیه به دست آورده. من نمی خوام که واسطه ای این وسط پولی برداره چون اینجوری قیمت کلیه بیشتر می شه. کار من شاید اگر با معیار اصول اخلاقی بسنجیم، اشتباه باشه اما واقعا کاری از دستم برنمی آید برای اینکه بتوانم خرج مادرم را بدهم. بهترین کار را در همین دیدم.»

او صحبت می کند و من یاد یکی از دوستانم می افتم که همین چند ماه پیش با هزار مکافات توانستند کلیه ای برای پدرش بخرند آن هم به قیمت 50 میلیون و همان زمان چقدر برای مان از اوضاع آشفته خرید و فروش کلیه گفته بود.

بعد این همه صحبت اسمش را می پرسم که می گوید: «علی. اما فامیلی ام را نزنید. من واقعا این کار را دوست ندارم اما مجبورم.»

می پرسم: «روزی چند تماس دارید؟»

می گوید: «روزی سه تا چهار تماس. البته خب شماره ام را در جلوی همه بیمارستان هایی که مربوط به کلیه هستند، نوشته ام. برای همین تقریبا تماس ها زیاد است.»

دوباره حواسم پرت مرد واسطه گر می شود که به سمت دختری می رود که دارد دیوار را نگاه می کند.

علی می گوید: «اگر می شد دست واسطه ها از این ماجرا بیرون می ماند، خیلی بهتر بود. کار را کند می کنند و پول های زیادی بین شان رد و بدل می شود و گاهی هم تا پول را کامل نگیرند، نمی گذارند کاری انجام شود و چقدر بیماران در همین گیر و دار واسطه گرها از بین می روند.»

قصه علی تمام شد و خداحافظی می کنم. مرد و زنی که برای نوه شان کلیه می خواستند، از واسطه گر درحال گرفتن شماره کارت هستند تا مبلغ اولیه ای را برای او واریز کنند. دختر جوان همچنان دارد دیوار و شماره ها را نگاه می کند و من به آدم هایی فکر می کنم که از سر اجبار نام شان را روی این دیوارها نوشته اند و به قول علی هر روز هم به تعدادشان اضافه می شود.

loading...

اطلاعات خبر


بازدید: 1159
چاپ خبر
منبع:سلامت نیوز

کد خبر:1235996

شارژ رایگان

شارژ

با دوستان خود به اشتراک بگذارید

مطالب پیشنهادی از سراسر وب

خبرهای مرتبط

پربازدیدترین اخبار