افزایش انسجام ملی ایرانیان در شرایط بحرانی

منبع : ندای ایرانیان کد خبر: 1236807
شهریار کیهان با اشاره به انسجام ملی در بحران ها اظهار کرد: من فکر می‌کنم مردم ایران در شرایط بحرانی ناشی از تحریم یا وقوع یک درگیری منطقه ای و به ویژه در برابر تهدید حمله خارجی متحد می‌شوند.


شهریار کیهان با اشاره به انسجام ملی در بحران ها اظهار کرد: من فکر می‌کنم مردم ایران در شرایط بحرانی ناشی از تحریم یا وقوع یک درگیری منطقه ای و به ویژه در برابر تهدید حمله خارجی متحد می‌شوند.

این فعال سیاسی اصلاح طلب در گفت و گو با ندای ایرانیان افزود: وقتی فشار اقتصادی بر گرده مردم سنگینی می‌کند و نواسانات و التهابات ارز هم به احساس عدم امنیت اقتصادی دامن می‌زند. صحبت کردن از انسجام ملی بدون تفکیک امور کاری است عبث. متاسفانه آمار اجتماعی موثقی هم نداریم - یا دست کم من از آن اطلاع ندارم - که بشود بر آن اساس به مقوله انسجام ملی ورود کرد.

این عضو حزب ندای ایرانیان گفت: با وجود همه تفاوتهای قومیتی (که البته جزئی از ماهیت تاریخی ابران است) در دفاع مقدس دیدیم که همه مردم از کرد و لر و فارس و بلوچ و ترکمن و ترک و گیلک رهسپار خوزستان شدند و در کنار برادران عرب و فارس از مرزهای کشور دفاع کردند. به همین جهت اگر انسجام ملی را در شرایط بروز بحران می‌خواهید ارزیابی کنید، شخصاً فکر می‌کنم انسجام ملی برای مقابله و گذر از بحران وجود دارد و باید به این انسجام تکیه کرد و از گردنه بحران گذشت. اما این سخن هرگز به این معنی نبست که در شرایط عادی مثل الان، بگوئیم که اجماع ملی بر سر مسائل اساسی کشور مثل مسائل اقتصادی و معیشتی یا مسایل سیاسی، اعم از داخلی یا بین المللی وجود دارد.

وی افزود: متاسفانه با این که هنوز یک‌سال از انتخابات ریاست جمهوری سپری نشده مردم با هر سلیقه سیاسی و هر دیدگاهی، اتفاق نظر کمتری در مورد راه حل ها، نسبت به سال گذشته دارند.
 
کیهان در پایان خاطرنشان کرد: صادفانه فکر می‌کنم سهم زیادی از این اغتشاش فکری که در جامعه با آن مواجه هستیم ناشی از سیاسی بازی احزاب است و جریانهاست.  تاکید می‌کنم من به آمار جامعه شناسانه از ایران دسترسی ندارم و صرفا حدس و گمان خود را از مشاهداتم با شما در میان می‌گذارم اما برخی احزاب و جناحهای سیاسی دیگر مرز درست و غلط را هم انگار قبول ندارند.

وی در پاسخ به این سوال که وضعیت احزاب و جریانات داخلی را در ایجاد این انسجام چطور می بینید؟ گفت:صادفانه فکر می‌کنم سهم زیادی از این اغتشاش فکری که در جامعه با آن مواجه هستیم، ناشی از سیاسی بازی احزاب و جریانها است. باز هم تاکید می‌کنم من به آمار جامعه شناسانه از ایران دسترسی ندارم و صرفاً حدس و گمان خود را از مشاهداتم با شما در میان می‌گذارم، احزاب و جناحهای سیاسی دیگر مرز درست و غلط را هم انگار قبول ندارند. اجازه بدهید انتقاد را از خودمان شروع کنم، وضعیت ارز در کشور ما شاهد روشنی است که بانک مرکزی و ستاد اقصادی دولت در مدیریت بازار ارز ضعیف عمل کرده‌است. موضوع نرخ برابری یا صرف افت ارزش پول ملی نیست. سقوط ارزش ریال در یک بازه کوتاه آن هم در بازاری که عرضه کننده عمده و مصرف کننده بزرگ ارز خود دولت است جز سیاست گذاری غلط و ضعف مدیریت چه معنایی دارد؟ در چنین شرایطی برخی دوستان ما به سراغ تئوری توطئه و دست‌های پشت پرده رفته اند. البته حتماً هستند کسانی در داخل و خارج کشور که از این وضعیت سود می‌برند ولی این‌که مشکل بی‌کفایتی مدیران خود را گردن رقبای سیاسی یا دشمن بیاندازیم، کوته بینانه است.

کیهان ادامه داد: ببینید جریان سیاسی رقیب داخلی ما در مورد برجام می‌گوید تیم مذاکره کننده، فقط دیکته غربی‌ها را نوشته‌است. این کجا هم راستای منافع ملی است؟ می شود به برجام انتقاد کرد یا این‌که برجام را اصلا قبول نداشت، چه ضرورتی دارد که دستگاه دیپلماسی کشور را به دروغ تضعیف کنیم. این‌ها سیاسی بازی است. مردم هم خوب این سیاسی بازی ها را می فهمند و این گونه رفتارها و موضع‌گیری‌هاست که اعتماد مردم را سلب می‌کند.

این فعال سیاسی در ادامه با اشاره به انسجام داخلی در مواجهه با مشکلات خارجی گفت: متاسفانه باید بگویم چندگانگی شدیدی بین جریان های سیاسی وجود دارد. قبلا اشاره کردم که در مواجهه با تهدید خارجی مردم ایران بصورت تاریخی از کیان و شرف ملی خود دفاع می‌کنند و در برابر متجاوز یکپارچه می‌ایستند. اما امروز جریان‌های سیاسی داخل، منافع ملی را چه در سطح منطقه و چه در سطح جهانی، مستمسک منافع کوتاه مدت داخلی خود قرار داده‌اند. واقعا خون باید گریست به حال کشوری که سیاست‌مدارانش که چنین بی‌محابا چوب تاراج به منافع ملی می‌زدند. سیاست خارجه جای کشمکش جریان‌های دخالی نیست. ما امروز می‌بینینم برخی از جریان‌های سیاسی کمر به تضعیف دستگاه دیپلماسی بسته‌اند و برخی در جریان مقابل حرفهایی می‌زنند که مستقیم یا غیرمستقیم به قدرت بازدارندگی ایران ضربه وارد می‌کند، مساله نگران کننده اینجاست که نه این ضربه و نه آن تضعیف هیچ کدام از سر داشتن یک استراتژی روشن نیست بلکه صرفا معطوف است به سنگین‌تر کردن قدرت خود در برابر طرف مقابل، در معادلات زودگذر رقابت‌های جناحی داخلی. وگرنه بحث در خصوص تاکتیک‌ها و استراتژی‌ها بسیار هم سازنده است.

مشاور دبیرکل حزب ندای ایرانیان در مورد اقدامات ترامپ در برابر ایران گفت: من به شخصه فکر می‌کنم با ترامپ نمی‌شود گفتگو کرد مگر آن‌که اول قدرت خود را در عمل به او اثبات کرده‌باشید. به عبارت دیگر در بازی ترامپ کسی که اول کوتاه بیاید بازنده‌است. این رویکردی است که جای بحث دارد و می‌شود در موردش صحبت کرد؛ حالا اگر بیایم و پشت شعار عزت سنگر بگیریم و مدام از رویارویی نظامی حرف بزنم به جهت تخریب جناح مقابل که دستگاه دیپلماسی را اداره می‌کند دیگر جایی برای بحث و نقد باقی نمی‌ماند و بدتر از آن تضعیف دستگاه دیپلماسی خیانت است به کشور! همچنین اگر از آن طرف بگویم هر اقدامی توان دفاعی ما را در عمل نشان بدهد می‌شود بالابردن تنش و این یعنی شروع جنگ؛ بعد هم پشت ژست گفتگو پنهان شوم و عجولانه بگویم باید تا دیر نشده در مورد توان دفاعی مشروع خودمان هم مذاکره کنیم (آن هم وقتی که حق دفاع مشروع با سلاح‌های متعارف در نظام روابط بین‌الملل به رسمیت شناخته است)، شما چه نامی به این رفتار می‌دهید؟ آیا واقعا چنین موضعی را در جهت تقویت منافع ملی ارزیابی می‌کنید؟ آیا در گفتگو با چنین موضعی باز است؟

کیهان ادامه داد: امروز مشکل انسجام داخلی ما، رقابت‌های سیاسی چپ و راست است. اشتباه نشود قصدم این نیست که بگویم رقابت نکنیم یا اختلاف دیدگاه نداشته باشیم. هرگز!
حتی  در سطح استراتژی هم می‌توان اختلاف دیدگاه داشت و این خبر خوبی است. آنچه دارم نسبت به آن هشدار می‌دهم: نگاه به منافع ملی از پشت عینک رقابت سیاسی است این که ما منافع ملی را براساس منافع سیاسی خود توضیح بدهیم اشتباهی مهلک و جبران ناپذیر است..


این کارشناس مسائل سیاست خارجی در مورد سهم ایران از سوریه بعد از داعش گفت: سوال خوبی است که این روزها زیاد هم شنیده می شود. اما این سوال دو فرض نادرست را هم به مخاطب القا می‌کند. اول این که ما برای سهم خواهی وارد معادلات سوریه شدیم و دوم هم اینکه کار در سوریه تمام شده است. حضور ایران در سوریه به درخواست دولت قانونی سوریه بوده‌است و این حضور را باید در چارچوب منافع استراتژیک سیاست خارجی ایران فهمید. این که کشوری وارد منازعات داخلی کشوری دیگر شود، به یک طرف منازعه کمک کند و بعد سهمی از آن کشور بگیرد شباهت بسیار به دکترین استعمار دارد. ایران اگر به دعوت دولت سوریه پاسخ داد بخاطر منافع ملی ایران بود.

کیهان در ادامه افزود: هزینه شکسته شدن محور مقاومت در معادلات ناپایدار امروز خاور میانه به مراتب بیشتراز هزینه حفظ محور مقاومت بود. شما امروز اتحاد شوم سعودی اسرائیلی را در منطقه می بینید. حالا تصور کنید اول سوریه بعد هم لبنان به این جبهه می پیوستند. چه اتفاقی می افتاد؟ به جز اینکه اسرائیل با خیال آسوده نیروگاه بوشهر را بمباران می‌کرد (همان کاری که با عراق در دوره صدام کرد و همین چند سال پیش با سوریه انجام داد). فکر می‌ کنید اگر سوریه و لبنان به جبهه عربستان می پیوستند نباید امروز در مورد جزایر سه گانه به مذاکره می‌نشستیم؟ تا شاید حق حاکمیت ما را بر خاک خودمان به رسمیت بشناسند یا نشناسند؟ ورود ایران به جبهه سوریه دلایل استراتژیک دارد نه دلایل استعماری.

وی افزود: نکته دوم این است که بسیاری فکر می کنند با شکست داعش کار در سوریه تمام شده است. این هم نگاه غلطی است، فراموش  نکنیم قبل از ظهور داعش سوریه مشکل داخلی وجود داشت. اگر داعش توانست در سوریه خلافت کند فقط به دلیل حمایت مالی و تسلحاتی خارجی ها نبود، بخشی از مردم سوریه که تعدادشان هم کم نبود با دولت اسد مشکل داشتند. این مشکل هنوز حل نشده. فراموش نکنیم تخمین می زنند نیم میلیون نفر از مردم سوریه در این جنگ کشته شده‌اند (ثبت آمار رسمی متوقف شده آخرین آمار سازمان ملل مربوط به ۲۳ آوریل ۲۰۱۶ است و تعداد کشتگان را ۴۰۰ هزار نفر می‌داند). تعداد آوارگان سر به شش میلیون و نیم می زند. کشور به کلی ویران شده. فکر می کنید همین که داعش رفت و دولت سوریه سرتگون نشد کار تمام است؟ به هیچ وجه. امروز سوریه مردمی چندپاره دارد که روح و روانشان از جنگ آزرده شده. اگر ما که در این درگیری ها نقش داشتیم، سوریه را رها کنیم یا بدتر برویم دنبال سهم خواهی می دانید چه نفرتی از ایران در سوریه به یادگار می گذاریم؟!
loading...

اطلاعات خبر


بازدید: 57
چاپ خبر
منبع: ندای ایرانیان

کد خبر:1236807

شارژ رایگان

شارژ

با دوستان خود به اشتراک بگذارید

مطالب پیشنهادی از سراسر وب

خبرهای مرتبط

پربازدیدترین اخبار