قصه زایمان طبیعی، بی‌غصه نیست!

منبع : برترین ها کد خبر: 1284678
یکی از حوزه‌هایی که زنان درگیری روزمره و پرشماری با آن دارند و اغلب مشکلات آن‌ها در این حوزه مغفول می‌ماند، حوزه سلامت زنان بوده که یکی از مهمترین آن‌ها زایمان است. کاش هرچه زودتر برسد آن روزی که زایمان، این شیرین‌ترین عملیات دردناک آفرینش، برای همه زنان گوارا و خوش‌سرانجام باشد.


وب سایت مهرخانه: یکی از حوزه هایی که زنان درگیری روزمره و پرشماری با آن دارند و اغلب مشکلات آن ها در این حوزه مغفول می ماند، حوزه سلامت زنان است. از بی توجهی سیستم ارائه خدمات سلامت به ملاحظات جنسیتی، فرهنگی و شرعی، تا قوانینی که با توجه به آماده نبودن زیرساخت های اجرایی آن می تواند خود موجد مسائلی جدی برای زنان باشد.

با این مقدمه، تعدادی از زنان تجربه زیسته و نظرات خود در تعامل با سیستم سلامت کشور را در قالب یادداشت هایی کوتاه نوشتند که در ادامه می خوانید.

تا همین چند سال پیش، کافی بود لب تر کنیم، پزشک تقاضایمان را می پذیرفت و ما می توانستیم پیش از آن که نور چشم مان، خود عزم این سرای فانی را بکند، رهسپار بیمارستان یا زایشگاه شویم و بدون تحمل هیچ درد پیشازایمانی ای، مادر شویم. وقتی انتخاب ما زایمان سزارین بود، راه برای مان باز بود، هرچند جاده نیز دراز بود و ماجراهای پس از سزارین به عنوان یک عمل جراحی ماژور، این جاده دراز را بسیار پرپیچ و خم می کرد.

قصه زایمان طبیعی بی غصه نیست!

اما با گذر زمان، در دیگر بر همان پاشنه سابق نچرخید و جنبش نه به سزارین، فاتحانه قدعلم کرد. تعداد مادران و نوزادانی که در کوچه پس کوچه های جاده دراز سزارین خسته و فرسوده یا به کلی گم می شدند، روز به روز افزایش می یافت و می رفت که امر مصنوعی، طبیعی تلقی شود و امر طبیعی شیء عجاب گردد. سیاست ترویج زایمان طبیعی، به درستی آمده بود تا زنان ایرانی برای گذر از دروازه زایمان، آدرس را اشتباه نروند و فرآیند مادر شدن، فرآیندی طبیعی و بی نیاز از دست کاری و مداخله بیرونی بماند؛ چنان که در طول قرون و اعصار چنین بوده است؛ مگر برای معدود موارد استئنایی.

قصه اما این بار هم بی غصه نمانده است. در کلاس های زایمان فیزیولوژیک، ماماها و پزشکان زنان، در باغ سبزی نشان می دهند و زایمان آموزان، غرق در رؤیای یک زایمان واقعاً طبیعی، 38 هفته را پشت سر می گذارند. رؤیایی مشحون از روش های ماساژ، راهکارهای بی دردی، ورزش های حین زایمان، تکنیک های تنفس، دستاوردهای طب سنتی و طب فشاری، رایحه درمانی و نهایتاً زایمانی آن چنان طبیعی مانند آب خوردن.

قرار است این رؤیای صورتی، با خزیدن نرم و آهسته دردی در وجود مادر، به واقعیت بپیوندد. اما امان از انتظار برای آن درد شیرین. بسیاری از زنان باردار، اگر پشت گوششان را دیدند، درد زایمان را هم می بینند! کاخ آرزوها تا همین جای کار فروریخته و دیگر شنیدن حرف "ف" آن ها را تا واژه "فیزیولوژیک" نمی برد. تراژدی که نه، اما درام آغاز می شود. بسیاری از آن ها سزارین اورژانسی می شوند برای بچه هايي که 40 هفته را پشت سر گذاشته اند اما راه دنیا را گم کرده اند و در یک اقدام نمادین، دست به خودکشی می زنند؛ آن هم با چه ابزاری، خوردن مدفوعشان! یا به عبارتی همان مکونیوم. جای شکرش باقی است که در اکئر موارد، عملیات نمادین این جنین ها ناموفق است و نهایتاً با سلامت پا به عرصه این دنیا می گذارند.

داستان های دیگری هم هست: زایمان های بسیار طولانی و پررنج با استفاده از القاء درد یا همان آمپول فشار، تازه اگر القاء درد بتواند منجر به شروع موفق فرآیند زایمان طبیعی بشود و کار در نهایت به اتاق عمل نکشد؛ زایمان هايي که طبیعی آغاز می شوند اما با سزارین به پایان می رسند، و این وسط مادری دل آزرده می ماند که هم درد بی نتیجه پیش از زایمان را کشیده و هم باید پس از زایمان با عوارض سزارین دست و پنجه نرم کند؛ زایمان هايي با ثبت رکورد عدد بخيه، که خدا کند با دقت زده شده باشند و زود و خوب جوش بخورند و روزگار را تا مدت ها به کام آن زن و البته همسرش تلخ نکنند؛ زایمان هايي با آسیب برای مادر يا بچه، و چه چیزی تلخ تر از آن که روزی که باید قشنگ ترین خاطره زندگی یک خانواده خلق شود، آغاز دورانی پرمحنت باشد که مرور هر باره آن، پر از ای کاش و افسوس است؛ و داستان هایی دیگر که در سینه زنان این سرزمین جای گرفته اند.

هیچ فرد آگاهی، مخالف سیاست ترویج زایمان طبیعی نیست. اما گاه به نظر می رسد که این سیاست هم خود شبیه مولود ناقص الخلقه ای شده که اشکم دارد اما از یال و دمش خبری نیست. باید نشست و بررسی کرد که کدام حلقه های زنجیره این سیاست، گم شده اند یا شکسته و بسته هستند که نتیجه کار، آن طور که باید و شاید از کار درنیامده است. شاید مسأله به دانش و تجربه ناکافی کادر پزشکی خصوصاً ماماها برگردد؛ بعید نیست که بسیاری از متخصصان زنان و زایمان خصوصاً پنچه طلاهای آن ها، اعتقاد قلبی به برتری زایمان طبیعی نداشته باشند و در نتیجه دستگیر خوبی برای زنی که می خواهد تجربه یک زایمان طبیعی را از سر بگذراند، نباشند؛ نامناسب بودن و عدم کفایت تجهیزات پزشکی و بیمارستانی هم داستان خود را دارد؛ دوره های آموزشی برای زنان باردار فراگیر نیست و نقص دانش زنان، خنجری دیگر به بدنه سلامت جسم و روان آن ها می زند؛ زایمان طبیعی نیازمند سبک زندگی طبیعی است و حال که سبک زندگی اغلب زنان ما دست خوش تحولات بسیار و در نتیجه شدیداً مصنوعی شده است، باید به انحاء مختلف این نقص در سبک زندگی مادران باردار یا در آستانه بارداری جبران شود اما کمتر نشانی از این مهم به چشم می خورد.

ماشین های لباس شویی و ظرف شویی، توالت های فرنگی، مبل ها و صندلی ها، آسانسورها و پله برقی ها، میوه ها و سبزی های شسته و رفته و مهیا برای بلع هرچه سریع تر و... خودشان هم نمی دانند که در خدمت به زنان پیش رو هستند یا در خیانت به آن ها.

بگذریم از دلایل دیگری که پای شان در میان است و متهم های ردیف چندم محسوب می شوند. کاش هرچه زودتر برسد آن روزی که زایمان، این شیرین ترین عملیات دردناک آفرینش، برای همه زنان گوارا و خوش سرانجام باشد.

loading...

اطلاعات خبر


بازدید: 17
چاپ خبر
منبع:برترین ها

کد خبر:1284678

شارژ رایگان

شارژ

با دوستان خود به اشتراک بگذارید

مطالب پیشنهادی از سراسر وب

خبرهای مرتبط

پربازدیدترین اخبار

گزارش ها