ماجرای شیرزن شهیده‌ای که برای حفظ حجاب تنبیه بدنی شد

منبع : فردا نیوز کد خبر: 1313363
مادر شهیده مهری زارع گفت: دخترم به حجابش خیلی اهمیت می‌داد با سختی زیاد تا مدرسه با حجاب و چادر می‌رفت و در مدرسه برای پوشیدن روسری تنبیه بدنی می‌شد و حتی مدیر مدرسه به‌خاطر یک روسری سرش را به دیوار می‌کوبید.


ماجرای شیرزن شهیده‌ای که برای حفظ حجاب تنبیه بدنی شد

مادر شهیده مهری زارع گفت: دخترم به حجابش خیلی اهمیت می‌داد با سختی زیاد تا مدرسه با حجاب و چادر می‌رفت و در مدرسه برای پوشیدن روسری تنبیه بدنی می‌شد و حتی مدیر مدرسه به‌خاطر یک روسری سرش را به دیوار می‌کوبید.

خبرگزاری فارس: گوش همه ما با این جمله که «شما آن دوران را ندیده اید» آشناست، دوره ای که بی خبر بودن مان از آن باعث می شود گه گاه مقایسه های غیرمنصفانه ای را بپذیریم و برای دیگران نقل کنیم.

از مقایسه وضعیت معیشت مردم گرفته تا وضعیت آزادی و البته اخیرا «آزادی حجاب» در آن زمان، این روز ها تبدیل به یک آروغ روشنفکری شده است؛ همه می گویند آن زمان چنین و چنان بود، هرکس به دین خودش بود؛ امروز با مادر شهیدی هم کلام شدیم که او هم می گوید «شما آن دوران را ندیده اید» و می گوید آن زمان به خاطر، «بی حجابی اجباری» دخترش را در مدرسه کتک می زدند تا روسری از سرش بردارد.

ماجرای شیرزن شهیده ای که برای حفظ حجاب تنبیه بدنی شد

شهیده مهری زارع (۱۳۵۸ - ۱۳۴۴) از شهیدان ۹ دی ماه سال ۱۳۵۷ است که در جریان هجوم تانک های ارتش به سمت تظاهرکنندگان مشهدی، به شدت مجروح و بعد از حدود ۳ ماه به شهادت می رسد؛ در ادامه گفت وگویی ما را با مادر این شهیده انقلاب می خوانید:

بدحجابی اجباری

بعد از هماهنگی با خانم اقدس زارع (خواهر شهید) آدرس منزل مادر را برمی دارم و راهی می شوم؛ به میدان ۱۵ خرداد که می رسم حدود ۲۰۰ متر بالاتر وارد کوچه ای می شوم که انتظار دارم به نام شهیده زارع نام گذاری شده باشد، اما اینطور نیست، القصه وارد منزل می شوم و با استقبال گرم خانم «فاطمه عزت آبادی» مادر شهیده زارع روبرو و به داخل هدایت می شوم.

می پرسم چند فرزند دارید؟ آهی می کشد و می گوید: ۸ تا،۶ پسر و دو دختر

اشاره ای به زن جوانی که کنارش نشسته می کند و ادامه می دهد: یک دختر ایشان و دختر دیگرم مهری که شهید شد؛ مکثی می کند و می گوید : مهری فرزند سوم بود و دو برادر بزرگتر از خودش داشت.

نگاهی به عکس شهیده می اندازم؛ کم سن و سال به نظر می رسد، هنوز سؤال نکرده ام، می گوید: مهری زمان شهادت ۱۴ سال بیشتر نداشت؛ هرچه از مهری بگویم کم گفته ام؛ دختری بسیار مهربان، قانع، مردم دار، مرتب و مسؤولیت پذیر بود، دخترم به حجابش خیلی اهمیت می داد؛ اگرچه آن زمان دختران با حجاب حق ورود به مدرسه را نداشتند، اما با سختی زیاد تا مدرسه با حجاب و چادر می رفت و در مدرسه برای پوشیدن روسری تنبیه بدنی می شد و حتی مدیر مدرسه سرش را به خاطر یک روسری به دیوار می کوبید، از لحاظ فکری از سن خودش جلوتر بود، بیشتر می فهمید.

این ها را می گوید و خیره می شود به گل قالی، انگار دیگر اینجا نیست.

ورود به مسیر مبارزه

از خواهر شهیده می پرسم که مهری با وجود سن کم چگونه در مسیر مبارزه قرار گرفت؟ می گوید: جو حاکم بر خانواده جوی انقلابی بود و مرحوم پدرم جزء مبارزین بود؛ از طرفی در محیط مدرسه هم خواهرم دوستانی داشت که باعث شد روحیه مبارزه در وی تقویت شود؛ پدر یکی از دوستانش روحانی بود و با امام خمینی (ره) در ارتباط بود و مهری و سه نفر دیگر از دوستانش از طریق این دوست مشترک از جریان مبارزات مطلع می شدند و فعالیت می کردند، تظاهرات شرکت می کردند، بعضی اوقات از مسیر مدرسه و بعضی اوقات هم با خانواده شرکت می کرد و اعلامیه های حضرت امام (ره) را توزیع می کردند.

مادر شهیده در ادامه حرف های دخترش می گوید: من با اینکه آن موقع ۶ بچه داشتم و یکی از بچه هایم شیرخواره بود، اما در تظاهرات ضد رژیم شرکت می کردم.

از مادر می پرسم تاریخ شهادت دخترتان کی بود؟

او می گوید: در تظاهرات ۹ دی ۱۳۵۷ به شدت مجروح شد و بعد از گذشت ۳ ماه و چند روز که به حالت اغما در بیمارستان بستری بود؛ مورخ ۱۵ فروردین ۱۳۵۸ به شهادت رسید.

یک خاطره

به چشمان ابری مادر نگاه می کنم، برایم سخت است، اما می پرسم مهم ترین خاطره ای که قبل شهادت از فرزندتان دارید چیست؟

مادر شهیده می گوید: خاطره زیاد است، اما تلخ ترین و نزدیک ترین خاطره قبل از شهادت مهری این بود که یکی از دوستان از باغشان مقداری سیب برایمان آورد، مهری اصرار داشت کمتر از این میوه ها خورده شود، وقتی علت را پرسیدم گفت: این ها باشد برای مهمان، آن لحظه از حرفش تعجب کردم، اما دو روز بعد وقتی در حال اغما در بیمارستان بستری بود آن سیب ها هنوز گوشه آشپزخانه بود و بعد بردیم و بین خانواده های بیماران توزیع کردیم.

فداکاری

خواهر شهید آخرین فردی است که قبل از آن اتفاق با مهری بوده از روز واقعه می گوید: روز ۹ دی سال ۱۳۵۷ همه با هم خانوادگی به تظاهرات رفتیم، مادرم با بچه ۶ ماهه در بغل و پدر و برادرانم بودیم، در شلوغی جمعیت من و مهری و یکی از همسایه ها (شهیده فاطمه امیری) که با ما بود، از خانواده دور افتادیم، من که آن زمان ۱۰ سال سن داشتم تا چند لحظه قبل از مجروح شدن مهری دستم در دستان او بود، بعد از اینکه تانک ها از طرف چهارراه لشکر به سمت چهارراه استانداری آمد، آن لحظه دیدیم که دختری هم سن و سال مهری (شهیده الهه زینال پور) قسمتی از لباسش به تانک گیر کرده و همراه تانک روی زمین کشیده می شود، مهری برای نجات آن دختر دست من را رها کرد و به سمت او رفت و تانک بین ما فاصله انداخت و جمعیت را شکافت، من داخل جوی آب کنار خیابان افتادم و جمعیت زیادی روی من افتادند، دیگر چیزی ندیدم دود و تیراندازی، بوی خون، فریاد الله اکبر جمعیت، فضای خاصی بود؛ بعد از آن در حالی که نگران خواهر بزرگترم بودم مستأصل و بی پناه به کمک مردم از جوی آب خارج شدم و به کمک یک خانم با تاکسی به منزل رسیدم.

خبر تلخی که انکار می شود

مادر رشته کلام را به دست گرفته و ادامه می دهد:، چون فرزند شیرخواره ام را در بغل داشتم سرعتم کند شد و از دختر ها عقب افتادم، نگرانشان بودم که دیدم جمعیت در حال برگشت است و می گویند، شلوغ شده شلوغ شده! جلوی رفتن ما را گرفتند؛ دیدم تانک ها را آتش زده اند و تیراندازی می کنند و من هرچه تلاش کردم نتوانستم جلو بروم؛ از سر ناچاری برگشتم عقب شاید بتوانم دخترانم را پیدا کنم، شوهرم و پسر بزرگم هم برای پیدا کردن دختر ها تلاش زیادی کردند، اما بی نتیجه برگشتند، به بیمارستان ها سر زدیم، اما نشانی از دختر ها نبود وقتی به خانه برگشتیم دیدیم اقدس (خواهر شهید) را یک راننده تاکسی به منزل آورده بود.

اقدس در حالی که گریه می کرد به ما گفت: تانک آمد و مهری و فاطمه خانم (همسایه مان) زیر تانک رفتند.

باور این حرف اقدس ۱۰ ساله به قدری برای مادر و خانواده سخت بوده که به بهانه کم سن و سال بودن راوی، آن را انکار می کنند و به جستجو در بیمارستان ها و خیابان های اطراف ادامه می دهند.

پیدا شدن پیکری که شناخته نمی شود

مادر شهیده زارع ادامه می دهد: همان شب از طریق عموی بچه ها مطلع شدیم مهری در بیمارستان امام رضا (ع) بستری شده؛ با همسر و پسرم به سمت بیمارستان راه افتادیم؛ بیمارستان محاصره بود و تیراندازی می کردند؛ به سختی از بین آن همه تیراندازی و شلوغی ها خودمان را به بیمارستان رساندیم؛ اجازه وارد شدن به بیمارستان نمی دادند؛ از پنجره ای که خیلی بلند نبود بالا رفتم شاید بتوانم دخترم را ببینم، اما چیزی ندیدم.

مادر در حالی که دست هایش از شدت هیجان می لرزد برایمان روایت می کند فردا صبح که به بیمارستان می روند ۴ مجروح را نشانشان می دهند تا مهری را شناسایی کنند، اما به خاطر شدت جراحات مادر نمی تواند فرزندش را که با مو های تراشیده و سر و صورت باندپیچی در حالی که یک چشم و گوشه ای از سرش زیر تانک له شده بود را شناسایی کند، تا اینکه پرستار لباس هایش را می آورد و مادر از روی لباس ها دخترش را می شناسد.

مادر شهیده می گوید: یکی از آن سه نفر همسایه مان شهیده فاطمه امیری بود و یک نفر دیگر همان دختری است که مهری برای نجاتش فداکاری می کند یعنی شهیده الهه زینال پور که بعد از دو یا سه روز شهید شد و خواهرش مریم زینال پور در حال حاضر در قید حیات است.

خبر شهادت

می پرسم خبر شهادت فرزندتان را چه کسی آورد؟

مادر شهیده زارع می گوید: بعد از سه ماه و چند روز، مادرم که تمام این مدت شبانه روز بر بالین مهری بود یک شب برایمان خبر شهادت را آورد.

صلابت مادر شهید

وقتی از مادر شهیده می پرسم اگر زمان به عقب برگردد و آن اتفاقات دوباره تکرار شود آیا به مهری اجازه فعالیت های مبارزاتی می دهد یا نه؛ هنوز جمله ام منعقد نشده باصلابت می گوید: بله و ادامه می دهد: من همان زمان که مهری در بیمارستان بستری بود روز هایی که تجمع بود اول در تظاهرات شرکت می کردم و بعد به دیدن دخترم می رفتم و هیچ چیز نتوانست من را از انقلاب جدا کند.

ماجرای شیرزن شهیده ای که برای حفظ حجاب تنبیه بدنی شد

موضع امروز شهیده

لحظاتی سکوت بر فضا حاکم می شود؛ نگاهم به نگاه شهید در قاب گره می خورد، با خود می اندیشم اگر امروز این شهیده در بین ما بود با وجود مشکلات موجود، موضعش نسبت به نظام جمهوری اسلامی چه بود، این سؤال را که از مادر می پرسم می گوید: مهری اگر بود شک ندارم در خط انقلاب و رهبری بود، قبل از پیروزی انقلاب اسلامی که کمتر کسی جرأت حرف زدن از انقلاب و رهبری امام خمینی (ره) را داشت مهری و امثال مهری جانشان را که عزیزترین است، در راه انقلاب و رهبر فدا کردند.

مقایسه اشتباه دوران قبل و بعد انقلاب اسلامی

مادر، اما گلایه هایی هم دارد، وقتی از او می پرسم چه پیامی برای مردم دارید، می گوید: مردم دین و حیا و حجابشان را مراقبت کنند، شهیدان جان خود را در راه استقرار نظام اسلامی فدا کردند، برای تقویت اسلام؛ اما امروز این وضعیت بدحجابی و بی بندوباری ها در جامعه مورد تأیید اسلام نیست.

او اضافه می کند: شرایط زندگی قبل از انقلاب خیلی سخت بود، الان، اما با وجود اینکه به برکت جمهوری اسلامی اوضاع از همه نظر بهتر شده، عده ای که آن روز ها را ندیده اند، دائماً شکایت دارند و شرایط را با قبل از انقلاب مقایسه می کنند و این اشتباه است، چون ما آن سختی ها را دیده ایم.

دو آرزوی بزرگ

از مادر شهیده زارع درباره بزرگترین آرزویش می پرسم، می گوید: دو آرزو دارم؛ اول اینکه بتوانم مقام معظم رهبری را ببینم، دوم اینکه به خاطر زنده ماندن نام مهری در یاد ها مدرسه نمونه فرزانگان در خیابان گنبد سبز که دخترم قبل از شهادت در آن تحصیل می کرد به نام خودش نام گذاری شود.

خواسته بی جواب

خواهر شهید زارع در تأیید صحبت مادر می گوید: ما انتظاری نداریم، به عنوان خانواده شهدا نه طلبکار نظام هستیم و نه مردم، اما زنده نگه داشتن نام این شهدا به عنوان الگو برای نسل های بعد واقعاً ضروری است، تا قبل از انتشار کتاب «دختران هم شهید می شوند» کمتر کسی حتی نام خواهر شهیدم را شنیده بود.

وی ادامه می دهد: با وجود درخواست ها و پیگیری های زیاد به شهرداری، بنیاد شهید و آموزش و پرورش، با تغییر نام مدرسه به نام خواهرم موافقت نشد و این تنها خواسته ای بود که ما داشتیم و بی جواب ماند.

حرکت در مسیر ولایت

حرف آخر: مادر شهیده زارع از مردم و مسؤولان خواهش می کند که از خط رهبری خارج نشوند و حرمت خون های ریخته شده برای این نظام را حفظ کنند.

loading...

اطلاعات خبر


بازدید: 68
چاپ خبر
منبع:فردا نیوز

کد خبر:1313363

شارژ رایگان

شارژ

با دوستان خود به اشتراک بگذارید

مطالب پیشنهادی از سراسر وب

خبرهای مرتبط