رقص پای این روز‌های شیر برزیلی لیگ ایران

منبع : فرارو کد خبر: 1381274
هر روز صبح ساعت ۸، روز پادو با تمرین‌های فیزیوتراپی آغاز می‌شود. پای‌هایی نحیف، چشمانی قرمز و چهره‌ای غمگین همراه با بغضی فرو خفته که در پس کلماتش نمایان بود حکایت از مردی داشت که این روزها، ثانیه‌ها هم برایش دیر می‌گذرد. او که فارسی را به خوبی می‌فهمید، اما در ادای کلمات به فارسی و فهم منظورش به مشکل برمی‌خورد، مراقب بود که غمش بروز نداشته باشد.


رقص پای این روز های
 
همه چیز از دقیقه ۴۲ بازی فولاد - استقلال شروع شد. حالا تمام زندگی اش شده، تردد با کمک دیگران در سه اتاق. "لئوناردو پادوانی" پس از آن برخورد لعنتی! از نخاع آسیب دید و گوشه نشین شد. او که روزی در زمین "رقص پا و توپ" می کرد، حالا تمام دغدغه هایش در تماشای بازی های تیم محبوبش از تلویزیون خلاصه شده است.

به گزارش ایسنا، این روز ها کنار بیمارستان خاتم الانبیاء و در مجتمع توانبخشی هلال احمر، بازیکنی حضور دارد که زمانی قهرمان لیگ برتر ایران بوده و حالا فقط تمام هدفش تمرین و تمرین و تمرین است تا بتواند حداقل دوباره بر روی دو پایش راه برود. رویای بازیکنی که با نفت به یک چهارم آسیا رفت و سودای قهرمانی در این مسابقات را داشت، حالا فقط "راه رفتن" است. کاری که یک بار در ۲ سالگی به خوبی آموخته بود و حالا در ۳۴ سالگی تلاش دارد دوباره توانایی انجام آن را به دست آورد.
 
صحنه مصدومیت پادوانی

عمل های متعدد در یکی دو ماه پس از مصدومیتش باعث شد تا پزشک های او متوجه شوند که فوتبال "شیر برزیلی لیگ ایران" در همان دقیقه ۴۲ دیدار تیمش برابر فولاد تمام شد و لئو دیگر نمی تواند حتی روی نیمکت تیمی بنشیند و آن را هدایت کند.

البته پادوانی هنوز امیدوار است و امید تنها چراغی است که او را برای رسیدن به هدفش یعنی برگشت کامل سلامتی اش سر پا نگه داشته است.
 
رقص پای این روز های

زندگی جدید لئوناردو
در مجتمع توانبخشی هلال احمر و در طبقه اول آن سه اتاق کوچک وجود دارد که زندگی اش در آن ها خلاصه می شود. مصدومیت نخاعی "لئو" باعث شد تا صد ها و شاید هم میلیون ها طرفدار او در لباس آبی، به پنج یا شش نفری خلاصه شود که این روز ها حواس شان به او هست و هر روز در کنار تختش همراه او هستند و برای سلامتی اش تلاش می کنند تا او دوباره چند قدمی را کنار همسر و برادرش راه برود.

هر روز صبح ساعت ۸، روز پادو با تمرین های فیزیوتراپی آغاز می شود. هر یک ساعت، ۱۰ دقیقه ای را استراحت می کند. ساعت ۱۲ ظهر، زمان خواب و ناهار است و او همراه با بردار یا همسرش و در کنار پرستار مشغول به خوردن غذا می شود. آن هم در اتاقی ۱۵ متری که تنها یک پنجره کوچک با پرده ای آبی به دنیای غریبه اش دارد.
 
رقص پای این روز های
پس از خواب، پادو باید به سراغ تمرین های اصلاحی برود و با نهایت سعی و تلاش تمرین های فیزیکی خود را انجام دهد. تمرین هایی که گاهی آن قدر سخت می شود که حتی یک مدافع تنومند در برابر آن بغض می کند. بغض هایی که با حسرت دوران اوجش را در فوتبال ایران به یادش می آورد. دوران اوجی که با لحظه های خاطر انگیزی نظیر بالا بردن جام لیگ برتر با فولاد و سپاهان، زدن گل صعود نفت به یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان آسیا و قرار گرفتن در جمع ۸ تیم برتر این قاره در کسری از ثانیه از مقابل چشم هایش گذر می کند.

در یک صبح اول هفته جمعی از خبرنگاران به عیادت او رفتند. اجازه نمی داد دوربینی وارد اتاق شود. اصرار داشت تصویر و فیلمی گرفته نشود. ما هم درکش می کردیم.

پای هایی نحیف، چشمانی قرمز و چهره ای غمگین همراه با بغضی فرو خفته که در پس کلماتش نمایان بود حکایت از مردی داشت که این روزها، ثانیه ها هم برایش دیر می گذرد. او که فارسی را به خوبی می فهمید، اما در ادای کلمات به فارسی و فهم منظورش به مشکل برمی خورد، مراقب بود که غمش بروز نداشته باشد.

او بار ها بغضش ترکید. بغضی که نشان از شکستن غروری داشت که طی این سال ها به سختی حاصل کرده بود. تمایلی به گفت وگوی رسمی نداشت. گله هایی زیادی در دل داشت، اما می گفت: نمی خواهم بیان شان کنم. اما درددل های زیادی کرد درددل هایی که ماه ها در سینه اش خاک خورده بودند. او باز هم اصرار داشت چیزی منتقل نشود.
 
رقص پای این روز های
وقتی از او پرسیدم که اگر از آینده ات خبر داشتی، باز هم فوتبال را انتخاب می کردی؟ بغض کرد و پاسخ داد: نمی دانم، خیلی سخت می گذرد. فوتبال دیگر فقط برای تماشا کردن از تلویزیون است.

او می داند که شاید دیگر نتواند سلامتی اش را به دست آورد، اما به شایعات توجه نمی کند و کارش را ادامه می دهد. پیشرفت یک ساله او در کار های درمانی باعث شده تا او بتواند به سختی و کمک واکر دستگاهی به نام آفو راه برود. البته سختی این تمرین آن قدر زیاد است که او پس از ۲۰ قدم نیاز به استراحتی ۱۵ دقیقه ای دارد.

درباره امید به برگشت سلامتی اش پرسیدم؟ این گونه جواب داد: من سعی می کنم، تلاش می کنم. مهم نیست، یک سال دو یا پنج سال دیگر. من دوباره راه خواهم رفت.

جمعه هفته گذشته برای بازی استقلال و تراکتورسازی به ورزشگاه آمده بود. دوباره هواداران تشویقش کردند و برایش طرح موزاییکی آماده بودند تا دوباره اشک ذوق در چشمانش حلقه بزند. دقایقی از بازی تیمش را دید، اما نتوانست تاب بیاورد. خیلی زود و حتی پیش از پایان یافتن نیمه نخست از آزادی بیرون رفت تا فرشید اسماعیلی از نبود او تعجب کند و نداند خوشحالی بعد گلش را با چه کسی تقسیم کند.

در گفتگو با ایسنا درباره دل تنگی اش برای فوتبال گفت: زندگی من هلال احمر (مجتمع توانبخشی هلال احمر) است. همین سه اتاقی که در آن ها تمرین می کنم. زندگی من همین تمرین هاست. بازگشت سلامتیم تمام چیزی است که اکنون می خواهم.

هواداران استقلال را به شدت دوست دارد و دلش می خواهد گاهی به او سر بزنند و حالش را بپرسند. البته نه از عیادت ها، ملاقات های مجازی و اینستاگرامی؛ بدون عکس و فیلم گرفتن. عیادت ها برایش انگیزه خواهد شد، انگیزه ای که برای تقابل با آینده ای که پزشک ها به او گفته اند بجنگد. البته پزشکانش هم می دانند که پادو تنها با معجزه می تواند دوباره راه برود.

خودش می گوید: حال من خوب است، زیرا می دانم که می توانم. هر روز تمرین خواهم کرد تا دوباره در کنار همسرم راه بروم. این هدف من است و به آن دست پیدا خواهم کرد؛ مانند قهرمانی در لیگ برتر و حضور در لیگ قهرمانان.

مدافع استقلال چند ماهی است که بر تخت بیمارستان است و مدیران استقلال هم تنها دو بار به او سر زده اند و گفته می شود باشگاه هنوز هزینه های درمانی بازیکنش را نپرداخته است.

لئو، دلش را به تیم ها و هوادارانی خوش کرده است که سال ها برای آن ها بازی کرده و قهرمانی به دست آورده است. او حالا ایران را خانه اول خودش می داند و دلش می خواهد این تیم ها و این هواداران هم وی را به عنوان فردی از ایران بدانند، برایش دعا کنند، به او انگیزه دهند و کمکش کنند تا زود درمان شود و بتواند راه برود.
loading...

اطلاعات خبر


بازدید: 29
چاپ خبر
منبع:فرارو

کد خبر:1381274

شارژ رایگان

شارژ

با دوستان خود به اشتراک بگذارید

تگ ها

مطالب پیشنهادی از سراسر وب

خبرهای مرتبط

پربازدیدترین اخبار